Top
bodem die Is

Strompeltocht

Wolken vol pijn

verdriet en niet

kunnen, verhulden

de sterren, dempten

elk lied

 

Ik bad om een

ezel die me kon

dragen, om woorden,

raak, al begreep

ik ze niet

 

Ik verlangde

de stal, een plek

waar nieuw leven

als klein wonder

zomaar geschied

 

De hemel zweeg,

ik ook, schreeuwde

vloekte, het bleef

ongenadig

ruig gebied

 

Ik strompelde

over rotsen,

scherp, hard

op de bodem die Is

mij nooit verliet

 

 

Marjon

30-er, een beetje eigengereid en breed geïnteresseerd. Ik kijk, lees en luister heel wat af en schrijf over wat me opvalt en inspireert.

3 Comments
  • Anoniem

    Machteloos slik ik m’n tranen weg
    Diep geraakt laat ik ze stromen

    26 december 2018 at 23:41 Beantwoorden
  • Annette Verkerk

    Dat is soms de realiteit. Hopen en bidden op óók weer betere tijden.
    Ik waardeer het dat je ook dit deelt.
    Geloven gaat over bergen, maar ook door soms diepe dalen.

    27 december 2018 at 23:04 Beantwoorden
  • Liesbeth

    Hoe te genieten
    van klinkende taal
    die een klotetocht verwoorden

    Hopend dat tranen
    de letters niet wissen nog
    voor de bodem van Zijn bestaan

    Gepast te lachen
    wanneer je op Zijn voeten
    zult staan

    28 december 2018 at 17:18 Beantwoorden

Post a Comment